h Dolar 9,0674 %0.34
h Euro 10,5055 %0.34
h BIST100 1.413,54 %-0,23
a İmsak Vakti 02:00
İstanbul 15°
  • Adana
  • Adıyaman
  • Afyonkarahisar
  • Ağrı
  • Amasya
  • Ankara
  • Antalya
  • Artvin
  • Aydın
  • Balıkesir
  • Bilecik
  • Bingöl
  • Bitlis
  • Bolu
  • Burdur
  • Bursa
  • Çanakkale
  • Çankırı
  • Çorum
  • Denizli
  • Diyarbakır
  • Edirne
  • Elazığ
  • Erzincan
  • Erzurum
  • Eskişehir
  • Gaziantep
  • Giresun
  • Gümüşhane
  • Hakkâri
  • Hatay
  • Isparta
  • Mersin
  • istanbul
  • izmir
  • Kars
  • Kastamonu
  • Kayseri
  • Kırklareli
  • Kırşehir
  • Kocaeli
  • Konya
  • Kütahya
  • Malatya
  • Manisa
  • Kahramanmaraş
  • Mardin
  • Muğla
  • Muş
  • Nevşehir
  • Niğde
  • Ordu
  • Rize
  • Sakarya
  • Samsun
  • Siirt
  • Sinop
  • Sivas
  • Tekirdağ
  • Tokat
  • Trabzon
  • Tunceli
  • Şanlıurfa
  • Uşak
  • Van
  • Yozgat
  • Zonguldak
  • Aksaray
  • Bayburt
  • Karaman
  • Kırıkkale
  • Batman
  • Şırnak
  • Bartın
  • Ardahan
  • Iğdır
  • Yalova
  • Karabük
  • Kilis
  • Osmaniye
  • Düzce
a

The Medium – İnceleme

The Medium’u uzun zamandır takip ediyordum. Üretimci Bloober’in hayranı olduğum, önceki oyunlarını çok beğendiğim için değil; bana yıllardır hasretini çektiğim, en kötüsünü bile bayılarak oynadığım Silent Hill oyunlarını andırdığı için.

Beklentimi çok yüksekte tutmadığım için The Medium bana bu oyunsuz günlerde aradığımı verdi: çok baş patlatmadan rahatlıkla oynanabilecek, ani ses ve manzaralarla beni yerimden sıçratabilecek, “bitse de gitsek” dedirtmeyecek, Silent Hill renk paletli bir dehşet macera oyunu.

The Medium, Marienne isimli karakterin kıssasını anlatıyor. Anlattığı öykü hayatın acı ve yakışıksız taraflarına ve o acı anıların yaratabileceği travmalara dokunduğu için dehşet hissi dışındaki hislerinizi da tetiklemeyi başarıyor. Sadece 1-2 sefer koltuğunuzdan zıplayarak keyifle başında vakit geçirmek istediğiniz oyunun öyküsüyle de sizi sarıp sarmaladığını hissedebiliyorsunuz.

Marienne çocukluğundan beri bazılarınca armağan bazılarınca lanet olarak tanımlanabilecek bir yeteneğe sahip. Gerçekliğin başka bir yüzünü görmek diyebileceğimiz bu yetenek oyuna da ismini veriyor. Dokunduğu nesneler kendi öykülerini anlatıyorlar Marienne’e. Geçmişte olanları görmek, o anları yine yaşamak için efor sarf etmiyor karakterimiz. Bilakis en olmadık anlarda kimsenin görmek istemeyeceği manzaralara maruz kalıyor ve bununla yaşamayı öğreniyor. Babası üzere gördüğü Jack’i son seyahatine uğurlamak için güne başladığını sanarken, aldığı gizemli bir telefonla kendisiyle ilgili gerçekleri öğrenmek için Niwa dinlenme merkezinin yoluna düşmüş buluyor kendisini.

The Medium’un en önemli cazibe noktası ikili gerçeklik modu. Bir anda başınıza bir ağrı saplanıyor ve kendinizi cehennem vari, her köşesi Marienne’in varlığını tehdit eden, gölgelerinden itinayla kaçtığınız bir dünyada buluveriyorsunuz kendinizi. İş bu türlü kalsa direkt “Silent Hill” benzetmesi yapar geçeriz. Ama oyun bu konsepti bir adım ileri taşıyor ve Marienne’i her iki dünyada aynı anda denetim etmenize müsaade veriyor. İşte Bloober’in “Bu oyun yeni jenerasyon teknolojiler hayatımıza girene kadar yapılamazdı” deme sebebi de bu. Bilgisayarınız, konsolonuz 2 oyun birden yansıtıyor ekrana. Bazen dikey bazen yatay bölünen ekranınızda Marienne’i birbirinin aynısı ama tamamen farklı olarak iki dünyada gezmeye başlıyor. Birtakım bulmacalar gerçek dünyada kimileri cehennemi yansımada çözülüyor ama bu o kadar akıcı yapılıyor ki ilk 2 saatin sonunda bu dünyalarda aynı anda gezmek ya da astral seyahate çıkmak sizin için bir refleks haline geliyor.

Keşke daha fazla olsaydı dediğim bu ikili gerçeklik modu oyunun 8 saatlik oynanış süresinin 3’te 1’lik bölümünde mevcut. Geri kalan kısmın da dağılımı neredeyse eşit üzere gerçek ve yansıma dünya ortasında. Oyun son derece lineer ilerlediği ve dünyalar ortası geçiş için o denli başınıza göre takılamadığınızdan ne zaman hangi dünyaya geçmeniz gerektiğini kestirmeniz hiç güç olmuyor. Oyun da zati elinizden hayli bir tutuyor açıkçası. Ekrandaki yardım notları uzun bir mühlet size yol gösteriyor. Ayrıyeten muhtemelen insan derisinden dikilmiş kapıları kesip açmak için tekrar (muhtemelen) insan kemiklerinden yapılmış bir usturaya gereksiniminiz olduğunu anlamak için çok da süper zeka olmanıza gerek yok. Oyunda ilerlemek için, tabiri caizse “bir sonraki yere” geçmek için bir dizi bulmaca çözmeniz gerekiyor. Oyunda dövüş yok, savaş yok, çatışma yok. The Medium bu açıdan bakıldığında “deneyim”e odaklanmış bir oyun. Sizi zorlamaya çalışmıyor. Bir bulmacayı çözmek için saatlerinizi harcamanızı istemiyor. O ana odaklanmanızı, kulaklık ve titreşimli gamepad tavsiyesi sayesinde her bir tıkırtıda, nefes alış verişinde ya da anlamsız mırıldanmaları duyduğunuzda tüylerinizin diken diken olmasını istiyor.

E natürel şayet mırıltılar hırıltılar sizi kesmiyorsa sağlam bir de “kötü adam”ı var oyunun: The Maw. Tam bir makus karakter. Kaygı filmi adamı nasıl olur derseniz The Maw üzere olur der geçeriz. Bu karakter de tipik bir Silent Hill makûs adamı. 3 tane daha Medium oyunu çıksa bizim emektar Piramit baş makûs adamı kadar meşhur olabilecek kalitede bir karakterden bahsediyorum. Çatışma konseptinden uzak duran bir dehşet oyununda, kaçmak dışında birşey yapamadığınız makûs karakterin yükü, oyuncuda yarattığı tesir oyunu vezir de rezil de edebilecek kritik bir nokta. Bloober bu manada turnayı gözünden vurmuş diyebiliriz. Yalnızca imajı değil, hareketleri, tutumları ve bilhassa konuşması o kadar hudut bozucu ki, The Maw’dan eline düşmemek yalnızca oyuna devam edebilmenin ötesinde bir gayrete dönüşüyor. Rahatsız edici bir hissi var ve bu histen mümkün olduğunca uzak durmaya çalışıyorsunuz. Ama bunu yaparken de biliyorsunuz ki her an her yerden çıkabilir, yeniden o derin sesiyle sizi tacize başlayabilir.

Oyunun başarılı olduğu bir öbür nokta da burada yatıyor. “Her an, her yerden” konsepti statik kameralarla desteklenmiş. Aman kamerayı çevireyim de kıyıya köşeye bakayım diyemiyorsunuz. Sinematik bir anlatımı var oyunun. Oyun size nereyi hangi açıyla göstermek isterse o alanla sınırlısınız. Olağan kaçış sekanslarında biraz badire yaşıyor ve boğazlanabiliyorsunuz ama yeniden de sabit kameranın yarattığı atmosfer ortada sırada bir önceki kaydınızı yükleme zahmetine değiyor.

Atmosfer yaratma kısmı hakikat ancak bu tip bir kamera seçiminin nispeten küçük bir geliştirici olan Bloober tarafından oyun performansı dikkate alınarak da seçilmiş olduğunu düşünmemek elde değil. Ben oyunu hem 6800XT’li masa üstünde hem de RTX 2060’lı laptop’ta 2K çözünürlükte deneyimleme talihi buldum. “Next Gen” olsun diye oyuna serpiştirilmiş 3-5 Ray Trace efekti atmosfere çok birşey katmadığı üzere performansı da yarı yarıya düşürdü. RTX 2060’ı DLSS bile kurtaramadı; ilk nesil RT takviyesine sahip 6800XT’yse nefes nefese kaldı. Bir de oyun kamera açısını serbestçe değiştirmeye müsaade verseydi 10 kare oyun oynardık diye düşünüyorum. Firmanın PC gereklilik listesinde her bir çözünürlük için 30 kareyi hedeflemiş olmasından huylanmıştım esasen. Elhasıl RT manasında oyun Control üzere değil de Tomb Raider üzere. O yüzden RT uğruna performanstan taviz vermenizi pek tavsiye etmem. Grafiklerden “next gen” tadı almamış olsak da oyunun ses mühendisliği AAA firmalara taş çıkartacak cinsten. Endişe oyunlarının olmazsa olmazı bıçak sırtı hissiyatı yaratan ses efektleri ve süper ötesi seslendirme Bloober’dan beklenmeyecek seviyede.

Takip edenler bilir. The Medium Steam’de ilk listelendiğinde fiyatı çok ucuzdu. Sonra tekrar bir fiyat düzeltmesi geldi ve oyun birden teğe 200 TL seviyesine fırladı. Her ne kadar Medium’u her endişe oyunu severe tavsiye edecek olsam da oyunu GamePass sayesinde son derece ucuza deneyim etmeniz daha iyi olur diye düşünüyorum. Tekrar oynamak için hiçbir münasebet sunmayan, 8 saat üzere kısa sayılabilecek bir tecrübe için GamePass yolunu seçmek sizi çok daha memnun bir oyuncu yapar.

Başlarda da belirttiğim öykü kurgusu, işlediği bahisler sizde farklı hisler uyandırsa da 8 saatin sonunda The Medium’u sabit diskinizden kaldırırken gücünüzü düşük hissetmiyorsunuz. Keyifli bir oyun tecrübesi yaşadığınızı, o ani sıçramaların damarlarınıza pompaladığı adrenalini hatırlayarak “iyi ki oynamışım” diyorsunuz. Şayet beklentileriniz arşa varmadıysa ya da haftasonunuzu sakin, gayretten uzak bir oyun tecrübesi için ayırdıysanız The Medium’u kesinlikle oynayın derim. Dehşet filmlerinden, oyunlarından tırsan beşerler için direkt kabus malzamesi olan The Maw için bile oynanır bu oyun. Deneyin, pişman olacağınızı sanmam.

Beğendiniz mi ?
Toplam 0 Puan: 0]
YORUMLAR

s

En az 10 karakter gerekli

Gönderdiğiniz yorum moderasyon ekibi tarafından incelendikten sonra yayınlanacaktır.

HIZLI YORUM YAP

Veri politikasındaki amaçlarla sınırlı ve mevzuata uygun şekilde çerez konumlandırmaktayız. Detaylar için veri politikamızı inceleyebilirsiniz.

bitcoin forum - kocuce - Ko Cuce - Grafik Tasarım