Call of Duty: Black Ops Cold War – İnceleme

Call of Duty serisi hiç elbet oyun dünyasını büyük ölçüde etkileyen serilerden birisi. Hatta sadece oyun dünyasını da etkilemiyor, Hollywood yapımlarına emsal formda, kültür sanayisinin ne kadar aktif bir siyasi enstrüman olabileceğini gözler önüne seriyor. Pek çok askeri çatışmayı mevzu edinen seri, bunu kendi yorumuyla aktarma yoluna gitti ve bazen bu yorum sonları zorlayan bir hal almaya başladı; o denli ki, Vefat Otoyolu yahut Otoyol Katliamı olarak bilinen saldırıyı yapan ABD iken bunu da Rusya’ya ihale etmeleri üzere örneklerle tarihi yine yazmak üzere bir misyon üstlendiğini söylemek mümkün.

Hal böyleyken Soğuk Savaş devrini ele alan yeni oyunun da nasıl bir öykü ile karşımıza çıkmaya hazırlandığını oldukça merak ediyordum kendi adıma. Sonunda muradıma erdim. Artık daima birlikte bakalım bu sefer payımıza neler düşmüş diye.

Perseus’un izinde…

Oyunun tanıtımlarından da bildiğiniz üzere bu seferki baş düşmanımız Perseus. Oyunun çabucak başında, olağanda rehin alınan ABD’liler ile ilgili bilgi edinmek üzere bir operasyona çıkan ekibimiz, Perseus’un büyük bir hücuma hazırlandığına ait bir istihbarata ulaşır. 13 yıldır haber alınmayan Perseus bir kez daha saklandığı delikten başını çıkarmış, Avrupa’yı alev alev yakmaya hazırlanıyor. Bize düşen de bunun önüne geçmek. Bu türlü önemli bir görev söz konusu olunca, akla gelen ilk takım de Black Ops ekibimiz oluyor haliyle.

Ekibimizin bir kısmı zati önceden tanıdığımız isimler, onlarla ilgili ayrıntıya girmeye pek gerek yok sanırım. Tanıtımlardan beri merak ettiğimiz Russell Adler, tam da beklenebileceği üzere ekibin görmüş geçirmiş kurt casusu, kendisini bundan sonraki oyunlarda da görme ihtimalimiz yüksek üzere geliyor bana, akılda yer eden bir karakter. Onun haricindeki yeni karakterlerle ise, çok fazla vakit geçiremediğimizden olsa gerek, bir bağ kurmakta zorlanıyoruz. Zati bunlardan birisinin de bir görev esnasında harcanması, üzerine o kadar durulmadığının bir göstergesi olarak değerlendirilebilir.

Temel üzerinde durmamız gerekense oyunun büyük bölümünde yönettiğimiz, yani temel karakterimiz diyebileceğimiz Bell. İsmini sanını belirleyebildiğimiz, istersek hazır geçmiş şablonlarından birisini seçip geçmişine de karar verebildiğimiz, hatta özellikler seçtiğimiz bir karakterimiz var ki bence CoD serisi için yeterli düşünülmüş bir atak bu. Evvelki oyunlarda da sevdiğimiz, beğendiğimiz karakterler oldu ama bu türlü bir karakter oluşturma imkânı verilmesi ve kimi özellikler belirleyerek oynanışta kısmen de olsa değişiklikler sunulması hoşuma gitti. O karakterin oyuna dahil edilme formu de öykü içerisindeki rolü de yerli yerinde.

Kıssaya tekrar dönersek, Perseus’un yıllar sonra ortaya çıkıp büyük bir atağa hazırlandığını öğrenmemizin akabinde, kendisini yakalamak ve planladığı saldırıyı engellemek için bol aksiyonlu bir seyahat başlıyor bizler için. Zaman zaman Vietnam Savaşı’na götüren, Küba’yı, Avrupa’yı ve Sovyetler Birliği’ni ziyaret ettiğimiz, istersek bir yan görevde ABD içerisinde de operasyonlara imza attığımız bir kovalamaca bu. Finale giderken karşılaştığımız küçük twist daha önce benzerilerini gördüğümüz cinsten ve orada sunulan tercih de bizi en azından o noktadan sonraki farklı sonları görmek için tekrar oynamaya itebilecek bir ayrıntı olmuş. Genel itibariyle oyunun senaryosu, (daha önceki pek çok oyunda da olduğu üzere) Hollywood filmi tadında. Tahminen harika bir zıt köşe yapmıyor, oyuncuyu çok şaşırtmıyor. Ama Soğuk Savaş periyoduna ilginiz varsa, burada yakalayabileceğiniz kimi ayrıntılar oyundan alacağınız zevki artırabilir.

Kimdir Şu Perseus?

Perseus, Mlad, Scientist X yahut Dr.X… Kendisi II. Dünya Savaşı’nın son yıllarından başlayıp Soğuk Savaş devrinin önemli bir bölümünde ismi geçen, Rusların devşirdiği ABD’li bir bilim adamı. Aslında devşirdikleri bilim insanlarından birisini korumak için uydurdukları düzmece bir kimlik. Böylelikle temel casusun deşifre olmasını engellemeye çalışıyorlar. Bahse bahis bilim insanları ABD’nin meşhur Manhattan Projesi’nde çalışan isimler. Sovyetler bu projeye ait bilgileri ele geçiriyor ve kendi projeleriyle kıyaslama (hatta oradaki bilgilerden istifade etme) fırsatı buluyorlar. ABD istihbarat üniteleri de Venona isimli proje ile Sovyetlerin kendi aralarındaki şifreli mesajlaşmaları takip ediyorlar ve bu sayede kendi içlerindeki Sovyet casusları hakkında bilgi sahibi oluyorlar. Bu halde izine ulaşılan “Perseus” yıllarca bulunamıyor. Sonrasında ise bunun aslında Sovyetler tarafından, casuslarını korumak için bir kamuflaj sağlamak amacıyla ortaya atılan bir isim olduğu anlaşılıyor.

Yenilenen CoD…

Oyundaki yeniliklerden birisi üstte da bahsettiğim üzere karakter özellikleri seçimi. Bunun dışında seçim yaptığımız bir yer de diyaloglar oluyor. Diyalogların gidişatını ve oyunun son ekranını etkileyen seçimlerle karşı karşıya kalıyoruz. Ayrıyeten görevleri yapmak için alternatif yollar sunulması da hoş. Bilhassa KGB merkezindeki görevi, 3-4 farklı sistemle bitirmek için tekrar tekrar oynadım. Bu ayrıntılar oyunun tekrar oynanabilirliğini artırarak olumlu özellikler hanesine yazdırıyor kendisini. Bir de görevler içerisinde isteğe bağlı olarak ilgilenebileceğimiz yan görevler olabiliyor, düşmanın eline düşmüş bir elemanı kurtarmak yahut sen deşifre oldun diyerek başına sıkmak mümkün. Bunun da oyunun ilerleyişi içerisinde farklı akışlara yol açtığına şahitlik etmek hoş.

Oyunun benim hoşuma giden yeniliklerinden birisi görev panomuza eklenen yan görevler oldu. İsteğe bağlı olarak yaptığımız 2 görev için, öncelikle öteki görevlerde birtakım ipuçlarını toplamanız, bunun sonucunda karşı karşıya kaldığınız bulmacayı çözmeniz lazım. Doğal bütün ipuçlarını toplamadan ve bulmacayı tam olarak çözmeden de göreve dalabiliyorsunuz. Ama bu durumda yanlış bir iş yapma yahut görevi olması gerektiği biçimiyle tamamlayamama ihtimaliniz de yükseliyor. Bunlar ana senaryoda ilerlemenize mahzur teşkil etmiyor; bu görevleri yapıp yapmadığınıza (veya yapış formunuza göre) oyunun sonunda göreceğiniz bitiş ekranında kimi değişiklikler oluyor yalnızca. Yeniden de ben her iki görevi de yapmanızı tavsiye ederim. Hem oyunun çok kısa olması nedeniyle biraz daha oyalanmış olursunuz, hem de bu kısımlar zevkli. Bilhassa bulmacalara baş yormak, şifreleri çözmek eğlenceli oluyor; sizi Soğuk Savaş atmosferine sokan ayrıntılar bunlar.

Sözü geçmişken oyuna dair en büyük eleştirimi de ortaya sıkıştırıvereyim. Oyun çok kısa. 5-6 saat içerisinde bitirip kenara koyabilirsiniz. Hal bu türlü olunca, bu kadar değerli bir oyunda bu kadar kısa bir senaryo bölümünün bulunması can sıkıyor. Pek çokları için oyunun multiplayer kısmının önemli olduğunun da farkındayım. Ama tekrar de bu değerlendirmem değişmiyor. Ne kadar yeterli bir multiplayer kısmı olursa olsun, senaryonun kısalığı nedeniyle benden eksi puan aldığını belirtmek durumundayım. Bu ortada multiplayer kısmında harita sayısı yetersiz geldi bana. İlerleyen devirlerde artacaktır elbette. Ama şu aşamada aynı haritada dönüp dolanıyoruz 🙂

Battle Royalesiz olmaz

Oyunun multiplayer beta sürecine de katılmış ve o periyotta de keyifle oynamıştım. Tahminen bir müddet orta vermiş, üzerine düşmemiş olmamdan, tahminen bu seferki haritaların biraz daha ilgimi çekmesinden ötürü, içim ısındı. Bir cins daha atayım, dur bir de şu moda bakayım derken saatlerimi harcadım ekran karşısında.

Fireteam modunu bir nevi ekip bazlı battle royale modu olarak değerlendirebiliriz. 4 kişilik on ekibin kapıştığı, uçaklardan atlayıp paraşütümüzle süzüle süzüle çatışma mahalline inerken keklik üzere avlandığımız modda temel amacımız haritanın farklı bölgelerindeki uranyumları toplayıp bombaların içerisine yüklemek ve bu bombaları faal hale getirip patlatmak.

Combined Arms modunda; haritadaki makul noktaların denetimine ele geçirmeye ve hedef puana ulaşan grup olmaya çalışıyoruz. Buradaki haritalardan Crossroads’un etkisiyle midir, kullandığımız araçların tesirinden mi bilemiyorum, ama bana Battlefield’ın çok oyunculu kapışmalarını anımsattı. Bu şikâyet ettiğim bir şey değil, bence de zati Battlefield’ın görece kalabalık çok oyunculu modları savaş atmosferine uygun modlar, benzerlerinin CoD için de geliştirilmesi bu açından beni rahatsız etmez, hatta hoşuma masraf; hakikaten burada da o denli de oldu. İlerleyen periyotlarda gelecek haritaları bilemem ama burada Cartel (Assault) haritasını da Crossroads (Domination) haritasını da sevdim.

Crossroads haritasında tank ve kar motoru üzere araçları kullanabiliyoruz. Ayrıyeten hava takviyesi de önemli bir rol oynuyor. Casus uçaklarla rakiplerin yerini açığa çıkarmak mümkün. Düşman mevzilerine bombardıman takviyesi de o denli. Velhasıl çok canlı coşkulu uğraşlar yaşanabiliyor 🙂 Operatörlerin özelliklerinin kullanımı da aynı halde keyifle devam ediyor. Crossroads haritasının keskin nişancı oynamayı tercih edenler için de uygun bir harita olabileceği görülüyor. Cartel haritası daha yakın çatışmalara yönlendiren bir harita diyebilirim. Armada haritasında deniz araçlarını da kullanabiliyoruz. Özcesi birbirinden farklı şekillerde haritalar mevcut (ama daha önce de dediğim üzere harita sayısı yetersiz kalıyor bence).

VIP Escort modu, isminden da anlaşıldığı üzere bir VIP’ye kaçış noktasına kadar eşlik etme yahut eşlik edenlere pürüz olma modu. Dönüşümlü olarak VIP’yi müdafaa ya da pürüz olmaya çalışan takım oluyorsunuz, 4 tipi kazanan ekip oyunun galibi oluyor. Daha süratli oynayacağınız bir mod arıyorsanız, bu moda bakabilirsiniz. Betada ekseriyetle Moskova haritasına denk gelmiştim. Bu durum oyunun çıkışının akabinde da bu türlü devam etti. Demek ki Moskova bizi çağırıyor diye düşündüm, yanılıyor muyum sanki 🙂

Bir de natürel artık CoD serisinin alametifarikası olan Zombi modu bulunuyor. Onu da belirterek multiplayer faslını noktalayayım.

Son olarak bir noktayı daha belirteyim. Oyunun içerisinde bol bol oyun makinesine denk geliyoruz ve burada klasik oyunları oynayabiliyoruz. Bunlar da oldukça vaktimi yediler. Siz de nostalji yapmak isterseniz, görevlerin orta yerinde çatışmayı falan bir kenara bırakıp River Raid, Enduro, Pitfall, Grand Prix üzere klasiklerle baş dağıtabilirsiniz 🙂

Genel olarak baktığımda, seride yeni bir şeylerin denenmeye başlamasından ötürü beni keyifli eden, kısa da olsa keyifli bir oyun süresi geçirdiğim bir tecrübe sundu Cold War. Şu senaryo kısmı en azından 2-3 kat uzunlukta olsaydı, gönül rahatlığıyla tavsiye edebilirdim. Ama bu haliyle ve bu fiyatla gönlüm elvermez; şöyle sağlamından bir indirim bekleyin derim ben. Zaman zaman Eser ile aramızda konuştuğumuz bir husus bu. Bu çeşit oyunların multiplayer modları ile senaryo modlarının birbirinden ayrılması, böylelikle senaryo modunu isteyenlerin daha ucuza sahip olması bir alternatif olarak düşünülebilir tahminen. Aslında Call of Duty Warzone ile bu yolda bir adım atılmış oldu. Ama devamı gelecek mi, bahsettiğimiz üzere bir sisteme dönerler mi, bunu önümüzdeki devirde göreceğiz artık.

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Bu web sitesi deneyiminizi geliştirmek için çerezleri kullanır. Bununla iyi olduğunuzu varsayacağız, ancak isterseniz vazgeçebilirsiniz. Kabul etmekMesajları Oku

%d blogcu bunu beğendi: